Vera: Ihsahn was de charismatische frontman van de legendarische Noorse black metal band Emperor. Sinds deze band in 2001 haar laatste meesterwerk (‘Promotheus…’) uitbracht, zocht Ihsahn eerst soelaas in de experimentele muziek van Peccatum, maar startte daarna een solocarrière onder eigen naam. ‘After’ is het derde deel van de geplande trilogie die ons in 2006 het debuut ‘The Adversary’ en in 2008 ‘angL’ opleverde. De intelligente muzikant verloochent nergens de extreme roots en ook ‘After’ heeft nog een ruwe inborst waar sporen van het keizerlijke verleden te merken zijn. Toch kan men dit lang geen black metal meer noemen, eerder extreme progressieve metal. We weten allemaal dat daar in Noorwegen heel wat moois uit voortgekomen is toen bands van de eerste black metal golf andere invloeden in hun muziek begonnen toe te laten. De eersten die me zo opvielen waren Borknagar, Solefald en Covenant (nog met c) om er maar een paar te noemen.
Het voordeel van een zogenaamd soloproject is dat je je albums zelf kunt sturen door telkens andere gastmuzikanten toe te voegen. Op vorige albums hoorden we vocale gastbijdragen van Garm (Ulver) of Mike Akerfeldt (Opeth). Op ‘After’ kiest de meester voor zijn vertrouwd drumbeest Asgeir Mickelson (Spiral Architect en jarenlang drummer bij Borknagar) en bassist Lars K. Norberg. Dat is niet nieuw en we weten dat beide muzikanten een staalharde basis kunnen neerzetten, maar ook hun hand niet omdraaien voor de meest ingewikkelde structuren. Het nieuwe element op ‘After’ is de samenwerking met saxofonist Jorgen Munkeby. De notoire Van der Graaf Generator fan in me maakt een vreugdesprongetje. Let wel, ik heb soms ook problemen met jazz of blazers, maar hier is het zo toegepast dat elke black metal fan met een open geest dit gaat zien als een verbreding van zijn muzikale horizon. Een welkome en verfrissende stap naar nog meer schoonheid.
Over naar de emoties die ‘After’ in me losmaakt… In ‘The Barren Lands’ geven Ihsahn’s schuurpapieren vocalen de verlatenheid van een woest landschap weer. Gitaarnoten kronkelen om je heen met behoorlijk wat vervorming, stuwende rock heerst met een zekere postrock benadering die me aan Solstafir doet denken. Maar naar het einde toe is er ook zalvende, omfloerste zang. ‘A Grave Inversed’ wordt even doorbijten. In snel tempo raast men hierdoor, men flirt met free jazz en de saxofoon schettert er doodleuk doorheen. Als balsem weerklinken majestueuze, slepende riffs aan het begin van ‘After’, een song waarin conclusies getroffen worden, zo blijkt uit de beschouwende, cleane zang. ‘Frozen Lakes On Mars’ kent een vernuftige afwisseling van ingehouden afwachtende riffs, hakkend voluit gaan en stuwende rock. Ihsahn gebruikt deels zijn schreeuwstem, maar voegt ook wat kalme zang toe. Hij doet dit met een warme stem, te vergelijken met Akerfeldt wanneer hij een mellow moment heeft. Die indruk overvalt me al helemaal tijdens het begin van ‘Undercurrent’ het eerste epos dat tien minuten duurt. Hier heeft men de gelegenheid om Ihsahn’s capaciteiten ten volle te benutten. We beleven een muzikale zwerftocht tussen zachte momenten, ruwe uitbarstingen, prachtig gitaarwerk, virtuoos aangebrachte momenten met sax en als apotheose een uniek samengaan van black, simfonisch en progressief elan.
Dan Swanö is een andere muzikant die ik altijd bewonderd heb. De zang in het begin van ‘Austerre’ doet me aan hem denken. Warme orgelklanken bewijzen dat de jaren zeventig ook bij Ihsahn een invloed nalaten. Dit orgel zorgt voor een prachtig stuk met repetitieve riffs en ruwe stem. Aarzelende gitaarklanken bouwen spanning op. Hoor ik daar geen fretloze bas? Je merkt het: er is zoveel te beleven. ‘Heaven Black Sea’ is alweer een knaller met een zekere ruwheid, maar ook gedistingeerde momenten en bovendien een kanjer van een saxsolo. ‘On The Shores’ is de tweede track van tien minuten en een meesterwerk dat me sprakeloos achterlaat, telkens ik het door de boxen jaag. Dit vat de essentie van Ihsahn samen. Een intro vol grandeur, aarzelende gitaarnoten en saxofoon, bestiale (maar verstaanbare) vocalen, Queen’s harmoniezang met sax op de achtergrond. Dit is een weergaloos ballet van sprankelende, progressieve klanken dat van keizerlijke heftigheid naar grensverleggende bedachtzaamheid evolueert en daarbij geen uitdaging uit de weg gaat. Dit gaat ver buiten de grenzen van metal met een zwartgeblakerd tintje, dit is een meesterwerk!
Maak home
Bookmark